2012/Mar/06



1. Undaunted
2. Psychosane
3. Indifferent
4. All on the Line
5. Hit the Wall
6. Feelin’ Me
7. Come Undone
8. Believe Me
9. Down to the Floor
10. Angel Sky
11. Freight Train

เวลาผ่านไปเพียงชั่วพริบตาเดียวหลังจากที่ผมเขียน Flying Colors เสร็จ เฮียพอร์ตนอยก็ทำอัลบั้มเปิดตัวของ A-Mob (เรียกแบบนี้ให้ความรู้สึกเหมือนชื่อวงไทยสมัยก่อนเลยละ ฮา) เสร็จเรียบร้อยแล้ว สมกับเป็นมือกลองจอมไฮเปอร์จริงๆ ชอบทำโน่นทำนี่ แต่ความไฮเปอร์ของแกก็ทำให้เสียเพื่อนมาแล้ว และตอนนี้ A-Mob ก็มีการปรับเปลี่ยนไลน์อัพกันใหม่เล็กน้อย เนื่องจาก พอล ดิเลโอ (เบส) และ ริช วอร์ด (ริทึ่มกีต้าร์) ต้องลาออกไปด้วยตารางงานที่ชนกับวงของทั้งคู่ และสุดท้ายพวกเขาก็ได้จอห์น โมเยอร์ จาก Disturbed มากระตุกเบสให้แทน โดยทางวงจะเปิดตัวเขาในงานเปิดตัวอัลบั้มที่จะจัดขึ้นในวันจันทร์หน้า (12 มี.ค.)

ตั้งแต่ผมได้ฟังอีพีมา ผมรู้สึกไม่ชอบกับสุ้มเสียงที่ได้ยินเท่าไหร่ เพราะมันค่อนข้างจะตื้อๆตันๆจนดูไม่ค่อยสมกับเป็นวงระดับซูเปอร์สตาร์เท่าไหร่ ผมจึงให้ความหวังกับอัลบั้มเต็มนี้ค่อนข้างน้อยกว่า Flying Colors ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะโปรเจ็คสีบินได้น่าจะเป็นแนวถนัดของแกมากกว่างานเมทัลหน่วงๆแบบนี้ แต่ไปๆมาๆงานนั้นกลับออกมาจับฉ่ายทำให้ผลที่ออกมาดูเลอะเทอะมากกว่าที่คิดไว้ มาในอัลบั้มเปิดตัวของ A-Mob นี้ดูเหมือนเฮียพอร์ตนอยและผองเพื่อนจะแก้ข้อผิดพลาดในการทำงานเพลงได้ จากโปรดักชั่นซึ่งมีพี่รัสเซล อัลเลนและก็ไมค์ ออร์แลนโด คอยดูแล ทำให้สุ้มเสียงออกมาดูดีขึ้นจากอีพีที่ออกมาก่อนหน้านี้ รวมถึงทิศทางของดนตรีในอัลบั้มที่ไปในทางเดียวกัน ทำให้งานของพวกเขามีความลงตัวมากกว่าที่คิดไว้มาก

งานชุดนี้มีแนวทางที่แสนจะเรียบง่าย คือจะเป็นเฮฟวี่/อัลเทอร์เนทีฟเมทัลที่ตรงไปตรงมา โดยจะเน้นริฟฟ์ที่ดุดันและท่อนลีดที่ติดหู รวมถึงมีช่วงให้ออร์แลนโดได้โชว์ฝีมือในการปั่นกีต้าร์ไฟแลบอีกด้วย เบส (ซึ่งไม่แน่ใจว่าพอลหรือจอห์นเป็นคนอัด) ก็ดีดออกมาให้สุ้มเสียงที่หนักแน่นชัดเจน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะได้การมิกซ์ที่ดี จึงทำให้แต่ละเสียงที่ออกมานั้นเต็มเม็ดหน่วย ส่วนเฮียพอร์ตนอยที่ช่วงนี้อาจจะเป็นช่วงขาลงแต่อย่างน้อยแกก็ยังคงรักษาคาแรคเตอร์ของตัวเองเอาไว้ได้ สุ้มเสียงของกลองในชุดนี้ทำให้ผมรู้สึกดีกว่าตอนที่แกไปตีให้กับ Avenged Sevenfold เสียอีก เพราะอย่างน้อยมันก็เป็นงานของแกเอง เสียงร้องของพี่รัสเซลก็แลจะมีความโดดเด่นมากขึ้นจากอีพี เผลอๆแกอาจจะร้องได้หลากหลายและอิสระกว่าตอนที่ร้องกับ Symphony X เสียอีก เพลงที่เป็นบัลลาดแกก็ยังร้องได้มาตรฐานดีไม่มีตก

เพลงที่อยู่ในอีพีทั้งหมดถูกนำมาปรับเปลี่ยนสุ้มเสียงให้ดูดุดันขึ้น อาทิ Psychosane ที่เวอร์ชั่นอีพีจะดูอั้นๆหน่อย มาในเวอร์ชั่นอัลบั้มนี้ก็เริ่มจะมีสุ้มเสียงที่สะอาดสะอ้านขึ้น ส่วนเพลงช้าอย่าง Angel Sky นั้นก็ให้บรรยากาศใกล้ๆกับ A7X อยู่นิดหน่อย แต่ดนตรีและการเรียบเรียงเสียงประสานดูอลังการกว่ามาก ทางด้าน Come Undone ก็มีนักร้องสาวเสียงทรงพลังอย่างลิซซี่ เฮลจาก Halestorm มาร่วมประสานกับพี่รัสเซลด้วย ซึ่งเธอก็ร้องเสียงสูงได้ดีมาก ส่วนเพลงเร็วในอัลบั้มนี้ก็เป็นเพลงเทมโปมาตรฐานของเฮฟวี่เมทัล ซึ่งออร์แลนโดจะได้โชว์ฝีมือมากหน่อย โดยเฉพาะ Freight Train ที่เขาโชว์ปั่นไฟแลบแบบไม่มีกั๊ก

งานชุดนี้โดยรวมอาจจะไม่มีเพลงที่ฉีกแนวออกมาเหมือนอย่าง Flying Colors แต่ก็อาศัยโปรดักชั่นที่ดีขึ้นกว่าตอนที่ทำอีพี จึงทำให้ตัวงานมีความลงตัวมากกว่า แต่ก็เช่นเดียวกับที่ผมบอกไว้ในรีวิวก่อนหน้านี้ ก็คือการมีสมาชิกระดับซูเปอร์สตาร์หลายคนในวงเดียวอาจไม่ได้ผลงานที่ดีที่สุดออกมา ซึ่ง A-Mob เองก็เปิดตัวได้ดีในระดับหนึ่ง เราคงต้องติดตามกันละว่าทั้งสองโปรเจ็คของเฮียพอร์ตนอยจะเป็นอย่างไรกันต่อ

Rating: 7/10

Comment

Comment:

Tweet