Innerlists

2010/Jul/31

Caravellus – Knowledge Machine
พอผมได้ฟังงานชุดนี้ก็เหมือนกับว่าได้พบกับเพชรในตมเข้าแล้ว ซึ่งวงนี้อาจจะมีชื่อเสียงที่ยังไม่เป็นที่รู้จักในวงกว้างมากนัก แต่เรื่องฝีมือและคุณภาพผมคงไม่ต้องบรรยายสรรพคุณกัน โดยเฉพาะซาวด์ในอัลบั้มนี้ถือว่าแข็งแกร่งเอาเรื่อง เรียกว่าพวกเขากะทำอัลบั้มนี้กะเอามาพิฆาต Angra ที่เพิ่งจะออกซิงเกิ้ลใหม่มาโดยเฉพาะจริงๆ ซึ่งถ้าหาก Angra ทำงานแนวเดียวกับซิงเกิ้ลใหม่ที่เพิ่งออกมาละก็ ผมว่าวงหลังคงจะเทียบรัศมีกับงานชุดนี้ยากทีเดียว เพราะ Caravellus นี้มาครบสูตรตามสไตล์โปรเกรสสีฟพาวเวอร์เมทัล ติดนิดหน่อยตรงที่เสียงร้องที่คล้ายๆพี่เอดูเนี่ยละ แต่โหดกว่าเวลาร้องสูงๆ และอาจจะร้องได้หลากหลายกว่า สรุปแล้วงานชุดนี้ก็ได้ไปอยู่ในลิสต์อัลบั้มยอดเยี่ยมของผมไปเรียบร้อยแล้วครับ

Angra – Arising Thunder
ไม่นึกไม่ฝันว่าวงรุ่นเก๋าจากแดนแซมบ้าวงนี้จะกลับมาอีกครั้ง แต่งภาคดนตรีในชุดนี้ถือว่าไม่ใหม่เท่าไหร่ ซึ่งถ้าใครที่เป็นแฟนเพลงอยู่แล้ว หรือกำลังถวิลหาซาวด์แบบนี้อยู่ก็คงจะชอบได้ไม่ยากละครับ แน่นอนละว่าการเล่นแบบนี้ถือเป็นลายเซนต์ของวงไปแล้ว (หรืออาจจะเป็นลายเซนต์ของบราซิเลียนพาวเวอร์เมทัลเลยด้วยซ้ำ) แต่สำหรับผมแล้วพี่เอดูน่าจะเหมาะกับดนตรีแบบอัลบั้มก่อน (Aurora Consurgens) มากกว่า ไม่รู้ว่าเพลงนี้พวกเขาปล่อยออกมาเอาใจแฟนๆด้วยรึเปล่า คงต้องติดตามกันต่อไปละครับว่าอัลบั้มเต็มที่ใช้ชื่อเท่ห์ๆว่า Aqua จะเป็นอย่างไร

Unchain – Hello, Young Souls!!!
วงนี้อันที่จริงผมก็รู้จักมาได้สักพักแล้วละครับ เพราะมีเพื่อนแนะนำมา แต่เพิ่งจะมาได้ฟังเต็มๆก็อัลบั้มล่าสุดนี้เอง ซึ่งผลที่ได้จากการฟังอัลบั้มนี้ไปหนึ่งรอบออกมาเป็นที่น่าพอใจทีเดียว ภาคดนตรีของพวกเขาในชุดนี้เรียกว่าไม่ธรรมดา และในแต่ละเพลงก็จะมีแนวเพลงที่หลากหลายด้วย ทั้งฟังค์ ร็อค บลูส์ แจ๊ส แถมด้วยอิเลกโทรนิกอีกนิดหน่อยพอเป็นกระสัย และด้วยความที่เพลงส่วนใหญ่ในอัลบั้มจะเป็นเพลงเร็ว ซึ่งก็แน่นอนละครับว่าแต่ละเพลงนั้นก็ทำเอาผมโยกจนหัวหลุดไม่แพ้ตอนฟังเมทัลทีเดียว

Miho Fukuhara – Music is My Life
ในช่วงนี้กระแสสาวน้อยชาวฟิลิปปินส์วัย 18 อย่าง Charice Pempengko กำลังมาแรง แต่ผมกลับสวนกระแสด้วยสาวสวยจากญี่ปุ่นอย่างมิโฮะ ฟุกุฮาระ ซึ่งอยู่รุ่นราวคราวเดียวกับผมเสียด้วย เสียงร้องของเธอมีความโดดเด่นเป็นพิเศษ โดยเฉพาะในแนวอาร์แอนด์บี/โซลซึ่งเธอร้องได้ชัดเจนจนสามารถเทียบกับนักร้องผิวสีบางคนได้เลยทีเดียว แถมเธอเองก็สามารถร้องได้หลากหลายแบบอีกด้วย เรียกว่าเธอมีความสามารถในการประยุกต์เสียงร้องให้เข้ากับอารมณ์เพลงได้อย่างดีทีเดียว อย่างเพลงที่เป็นป็อป/ร็อคเธอก็จะร้องเสียงใสหน่อย แต่ไฮไลต์ที่แท้จริงนั้นนอกจากเพลงที่เป็นอาร์แอนด์บีแล้ว มีอีกเพลงหนึ่งซึ่งเป็นการจับคู่ที่เหมือนเป็นเคมีจริงๆกับดนตรีโพสร็อคช้าๆและหม่นหมองของ Sleepy.ab ซึ่งภาคดนตรีนั้นก็ทำได้อย่างงดงามหมดจด รวมถึงการประสานของเสียงร้องของทั้งฝั่งมิโฮะจังและนักร้องจาก Sleepy.ab ด้วย ผมชักอยากให้เธอโกอินเตอร์ไวๆแล้วสิ

Midori – Shinseikai
เมื่อไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา Lilium ก็ได้แนะนำวงญี่ปุ่นดีๆมาให้ฟังกันอีกแล้ว ซึ่ง Midori นี่ตอนแรกผมนึกว่าเป็นชื่อคนเสียอีก ไม่ยักกะเป็นชื่อวงจริงๆเสียนี่ ซึ่งพวกเขาและเธอก็มากับแนวดนตรีที่แสนจะเพี้ยน บางช่วงก็เป็นแจ๊ส บางช่วงก็เป็นฮาร์ดคอร์พังค์ที่เร็วจนจะกลายเป็นไกรนด์คอร์ บางช่วงนี่ออกจะเป็นอวองการ์ดโรคจิตราวๆ Naked City เลยก็เป็นได้ โดยเฉพาะในส่วนของเสียงร้องที่มีเรนจ์ที่กว้างและบ้าสุดโต่ง ซึ่งคุณเธอก็สามารถร้องได้ทั้งเสียงป็อปน่ารักๆ ไปจนถึงการแผดเสียงถึงขั้นฮาร์ดคอร์เลยทีเดียว จนผมกับ Lilium เห็นพ้องต้องกันว่าวงนี้คือ Mike Patton ภาคสาวนั่นเอง ฮา...

Haruka Nakamura – Twilight
อัลบั้มใหม่ของสาวแอมเบียนท์-อะคูสติกแสนน่ารักอย่างฮารุกะ นากามุระ เป็นเพลงที่เหมาะกับการฟังในบรรยากาศเย็นๆสบายๆของหน้าฝนแบบนี้อย่างมาก เมื่อคืนนี้เอง ผมได้เปิดอัลบั้มนี้ที่มีองค์ประกอบทางดนตรีที่หลากหลาย ทั้งเปีบโน เครื่องสาย เครื่องเป่า ซึ่งแต่ละเพลงก็ใช้เพียงน้อยชิ้นเท่านั้น แต่ทำออกมาได้อย่างงดงามมาก ประกอบกับได้ดูตอนแรกของละครใหม่จากช่องสามเรื่อง เพียงใจที่ผูกพัน ที่เปิดตัวได้ดราม่ามากๆ แต่พอผมฟังอัลบั้มนี้ไปด้วยแล้วกับอินไปกับละครเสียอย่างนั้นเลย

Ulrich Schnauss & Jonas Munk – Epic
งานชุดนี้ถือเป็นการจับคู่ที่เข้ากันมากๆของสองศิลปินสายแอมเบียนท์/โพสร็อคอย่าง Ulrich Schnauss และ Jonas Munk หรือก็คือ Manual นั่นเอง ด้วยภาคดนตรีที่ไม่รู้จะติอย่างไรแล้ว เพราะเป็นงานที่ละเมียดละไมและลงตัวอย่างสุดๆ งานชุดนี้อุดมไปด้วย Soundscapes ที่งดงามแต่ก็ไม่ฟุ้งจนเกินไป และภาคกีต้าร์ที่ทำออกมาได้ไพเราะหมดจด ทำให้งานชุดนี้อาจจะติดโผอัลบั้มแห่งปีของผมได้เลยละ

Avenged Sevenfold – Nightmare
จากตอนแรกที่ไม่ได้ชอบวงนี้เลยแม้แต่น้อย พอมาได้ฟังชุดนี้เต็มๆก็รู้สึกชอบงานของพวกเขาขึ้นมาหน่อยๆละ ด้วยซาวด์ที่เติบโตและพัฒนาขึ้นมาก และในคราวนี้ เฮียพอร์ตนอยแกก็โชว์ของได้มากกว่าที่คิดไว้เสียด้วย แต่ที่เด็ดกว่านั้นคือการปลุกผีเดอะเรฟมาร้องในเพลง Fiction อันเจ้าตัวเขียนไว้ก่อนตายเสียด้วย ซึ่งเสียงร้องของเขาก็เรียกว่าหล่อใช้ได้ทีเดียว รู้สึกเสียดายที่เขาต้องด่วนไปโลกหน้าเสียก่อนแล้ว

Twilight – Monument to Time End
งานชุดนี้ผมอยากให้เป็นความหวังใหม่ในการผสานแนวเพลงในกลุ่มของเมทัลเลยทีเดียว เพราะสมาชิกแต่ละคนนั้นก็อยู่ในระดับซูเปอร์สตาร์ของวงการทั้งนั้นอย่าง Wrest แห่ง Leviathan เบลค จัดด์ แห่ง Nachtmystium ในฟากแบล็คเมทัล และ อารอน เทอร์เนอร์ อดีต Isis รวมถึง แซนฟอร์ด ปาร์คเกอร์ จาก Minsk ในสาขาโพสเมทัล ซึ่งการผสมผสานสองแนวนี้ขึ้นมาทำให้รู้สึกว่าอัลบั้มนี้เป็นงานที่ไม่เหมือนใครดี และแม้จะเป็นงานแบล็คเมทัล แต่ก็เป็นงานที่ไพเราะอีกชุดหนึ่งที่น่าติดตาม ถ้าใครไม่ใคร่ในความสากดิบของแบล็คเมทัลแบบเพียวก็ลองมาฟังงานชุดนี้ดูครับ

Shaman – Origins
เมื่อได้เปรียบเทียบกับงานชุดก่อน ผมคิดว่าการกลับมาครั้งนี้พวกเขาได้พัฒนาขึ้นทั้งด้านซาวด์และคอนเซ็ปต์ จึงเป็นไปได้ว่าพวกเขาเริ่มจะเบนเข็มไปทางโปรเกรสสีฟมากขึ้น และงานนี้ได้ทำให้รู้ถึงความสามารถในการแต่งเพลงของริคาร์โดด้วยว่าเป็นอย่างไร แต่เสียงร้องของเธียโกในชุดนี้อาจจะฟังยากนิดหน่อย แต่ถ้าใช้เวลาฟังบ่อยๆคงคิดหูได้ไม่ยาก งานชุดนี้ถือว่าเป็นคอนเซ็ปต์อัลบั้มที่ดีอีกชุดหนึ่ง

NSYNC – No Strings Attached/Celebrity
สองอัลบั้มนี้ที่คิดถึง – สมัยยังเด็กตอนผมเริ่มฟังเพลงสากลใหม่ๆผมก็เริ่มจากเหล่าบอยแบนด์นี่ละครับ อย่าง Five, Backstreet Boys, Westlife เป็นต้น แต่ถ้าให้มองเรื่องเนื้องานละก็ผมคิดว่างานของ NSYNC นี่ละน่าจะดีที่สุดในบรรดาบอยแบนด์ในยุคปลายๆ 90s ถึงต้น 2000s แม้จะขายได้น้อยกว่างานของ BSB ยิ่งบางเพลงอย่างเช่น Bye, Bye, Bye ที่เป็นซิงเกิ้ลที่ดังมากๆ กับ Pop เป็นเพลงที่ชวนให้ผมอยากกลับมาเต้นอีกหลายๆรอบ แต่เดี๋ยวนี้มือไม้แข็งหมดแล้วเริ่มจะเต้นไม่ไหว (ฮา...) เสียงร้องของเจซีกับจัสตินในยุคนั้นนี่น่าจะเด่นที่สุดก็เป็นได้ ก่อนที่จัสตินจะพัฒนาไปก่อนตอนออกเดี่ยว เรียกว่ายิ่งฟังทีไรก็อยากกลับไปเป็นเด็กประถม...

Backstreet Boys – The Hits: Chapter One
งานชุดนี้น่าจะเป็นอัลบั้มรวมเพลงที่คิดว่าน่าจะดีที่สุดในสายของบอยแบนด์แล้วละกระมังครับ และในงานชุดนี้พวกเขาก็รวมเพลงที่ชอบไว้ทุกเพลงเสียด้วย โดยเฉพาะ More Than That ที่เอาเวอร์ชั่นจากมิวสิกวีดีโอมา กับเพลงใหม่หนึ่งเดียวอัลบั้มอย่าง Drowning ที่ยังคงโชว์เสียงประสานอันเป็นเอกลักษณ์อันไพเราะก่อนที่พี่เควินจะออกจากวงไปเพื่อดูแลครอบครัว แม้ในช่วงนี้จะไม่ใช่ยุคสมัยของบอยแบนด์แล้ว แต่ผมก็ต้องยอมรับว่า BSB ก็เป็นวงที่ยืนหยัดในวงการได้นานมากที่สุดวงหนึ่งทีเดียว

Lonely China Day – The Readily Assimilative People
กาลครั้งหนึ่ง เมื่อผมได้พบกับเพื่อนใหม่เป็นชาวจีนใน last.fm ที่ผมไปเจอโดยบังเอิญตอนกำลังค้นหาเหล่าวงอินดี้จากประเทศจีนพอดี เขาก็แนะนำวงนี้มาให้ผมฟัง ซึ่งก็เป็นจังหวะที่ดีเลย เพราะผมได้มาเจอชุดใหม่โดยบังเอิญ พอได้ฟังงานนี้เต็มๆแล้ว คงต้องบอกได้คำเดียวว่าไม่ธรรมดาจริงๆ ด้วยท่วงทำนองที่ไพเราะและเป็นเอกลักษณ์ผสานบีทอิเลกโทรนิกล้ำๆ พ่วงด้วยไลน์กีต้าร์ที่แปลกหูในบางเพลง ซึ่งถ้าหากใครชอบโพสร็อคผสานแนวทดลองอยู่แล้วก็คงจะชอบได้ไม่ยาก ถ้าไม่ขัดกับเพลงร้องที่อาจจะฟังกันไม่ออกเพราะเขาร้องกันเป็นภาษาจีนล้วนๆ