Steven Wilson
สมาชิกผู้เป็นเสาหลักจาก Porcupine Tree มีโปรเจ็คย่อยอยู่สองวงคือ No-Man
และที่กำลังจะพูดถึงต่อไปนี้ก็คือ Blackfield
แต่ก่อนหน้าที่เขาจะมาทำโปรเจ็คหลัง เขาก็ได้ร่วมงานกับนาย Kevin Moore
และ Jim Matheos (Fates Warning) ในอัลบั้ม Office Strategic Influence
ที่มีมือกลองเป็น Mike Portnoy จาก Dream Theater (อีกแล้ว) เขาไปช่วยโปรเจ็คนั้นแค่เพลงเดียวและก็ออกมาทำโปรเจ็คตัวเองต่อ...
ในปี 2004 สตีฟก็ได้เริ่มงาน Blackfield ขึ้นร่วมกับนักร้องชาวอิสราเอลอีกคน นามว่า Aviv Geffen อัลบั้มเต็มชุดแรกของพวกเขาเป็นเพลงที่เนิบช้า แต่ก็ยังคงความเนี๊ยบในแบบของวงที่ให้ความรู้สึกที่ต่างไปจาก Porcupine Tree อยู่มากพอสมควร โดยเฉพาะเสียงคีย์บอร์ดและเครื่องสายที่ติดแอมเบียนท์มา เพราะหากเราฟังอัลบั้มนี้ก็อาจจะจินตนาการไปไกลแสนไกลแล้วก็ได้ ใครจะรู้ละครับ บางที ถ้าเราฟังดีๆ วงนี้อาจจะไม่ใช้โปรเกรสสีฟร็อค แต่อาจเป็น "แอมเบียนท์ ร็อค" ก็เป็นได้
สำหรับเพลงเด่นในอัลบั้มนี้ (เอาที่ผมชอบที่สุดก็แล้วกันครับ) คงจะเป็น Sears ที่มีท่อนฮุคเป็นส่วนขัดเล็กน้อยพองาม บวกกับเสียงสตริงควอร์เต็ทที่รื่นหูรองพื้น และเพลง Perfect World ที่โดดเด่นด้านการประสานเสียงร้อง และเสียงกีต้าร์โปร่งมาผสมกับเสียงสังเคราะห์ได้อย่างลงตัว แต่บางที แอมเบียนท์ร็อคที่ผมกล่าวไว้ข้างต้นอาจจะเป็นบริทปอปก็ได้นะครับ...
เวลาผ่านมาสามปี พวกเขาก็ออกอัลบั้มชุดที่สองมาแล้ว ดนตรีของพวกเขาเริ่มมีความ"สด"และหนักแน่นยิ่งขึ้น และการเรียบเรียงเสียงประสานก็ยิ่งงดงามขึ้นไปอีก เนื่องจากเครื่องสายเป็นตัวชูโรงสำหรับชุดที่สองนี้เอง ส่วนในตำแหน่งเบส คีย์บอร์ด และกลอง คาดว่าจะได้มาในระหว่างที่ทำอัลบั้มนี้อยู่นั่นเอง และความเร็วก็เริ่มกระฉับกระเฉงขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงคอนเซ็ปต์เดียวกับชุดที่แล้ว คือเพลงช้าตลอดอัลบั้ม แต่ก็มีเพลงซ้ำจากชุดที่แล้วอยู่เพลงหนึ่งคือ Where Is My Love? ที่เป็นโบนัสแทร็คของชุดที่แล้ว แต่จะแตกต่างกันเล็กน้อยคือ ในชุดที่แล้วอาจจะยังไม่สมบูรณ์เท่าชุดนี้ด้านการอัดเสียงร้อง แต่ก็ยังคงความไพเราะไว้เช่นเดิม
จะว่าไป ศิลปินที่ทำเพลงช้าทุกเพลงและไพเราะสวยงามทุกเพลงนั้นอาจจะค้นหาได้ยาก อย่างวงนี้ อาจจะไม่ดีที่สุด แต่หากเราได้ฟังก็ชื่อฉ่ำหัวใจได้เช่นกัน
ในปี 2004 สตีฟก็ได้เริ่มงาน Blackfield ขึ้นร่วมกับนักร้องชาวอิสราเอลอีกคน นามว่า Aviv Geffen อัลบั้มเต็มชุดแรกของพวกเขาเป็นเพลงที่เนิบช้า แต่ก็ยังคงความเนี๊ยบในแบบของวงที่ให้ความรู้สึกที่ต่างไปจาก Porcupine Tree อยู่มากพอสมควร โดยเฉพาะเสียงคีย์บอร์ดและเครื่องสายที่ติดแอมเบียนท์มา เพราะหากเราฟังอัลบั้มนี้ก็อาจจะจินตนาการไปไกลแสนไกลแล้วก็ได้ ใครจะรู้ละครับ บางที ถ้าเราฟังดีๆ วงนี้อาจจะไม่ใช้โปรเกรสสีฟร็อค แต่อาจเป็น "แอมเบียนท์ ร็อค" ก็เป็นได้
สำหรับเพลงเด่นในอัลบั้มนี้ (เอาที่ผมชอบที่สุดก็แล้วกันครับ) คงจะเป็น Sears ที่มีท่อนฮุคเป็นส่วนขัดเล็กน้อยพองาม บวกกับเสียงสตริงควอร์เต็ทที่รื่นหูรองพื้น และเพลง Perfect World ที่โดดเด่นด้านการประสานเสียงร้อง และเสียงกีต้าร์โปร่งมาผสมกับเสียงสังเคราะห์ได้อย่างลงตัว แต่บางที แอมเบียนท์ร็อคที่ผมกล่าวไว้ข้างต้นอาจจะเป็นบริทปอปก็ได้นะครับ...
เวลาผ่านมาสามปี พวกเขาก็ออกอัลบั้มชุดที่สองมาแล้ว ดนตรีของพวกเขาเริ่มมีความ"สด"และหนักแน่นยิ่งขึ้น และการเรียบเรียงเสียงประสานก็ยิ่งงดงามขึ้นไปอีก เนื่องจากเครื่องสายเป็นตัวชูโรงสำหรับชุดที่สองนี้เอง ส่วนในตำแหน่งเบส คีย์บอร์ด และกลอง คาดว่าจะได้มาในระหว่างที่ทำอัลบั้มนี้อยู่นั่นเอง และความเร็วก็เริ่มกระฉับกระเฉงขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงคอนเซ็ปต์เดียวกับชุดที่แล้ว คือเพลงช้าตลอดอัลบั้ม แต่ก็มีเพลงซ้ำจากชุดที่แล้วอยู่เพลงหนึ่งคือ Where Is My Love? ที่เป็นโบนัสแทร็คของชุดที่แล้ว แต่จะแตกต่างกันเล็กน้อยคือ ในชุดที่แล้วอาจจะยังไม่สมบูรณ์เท่าชุดนี้ด้านการอัดเสียงร้อง แต่ก็ยังคงความไพเราะไว้เช่นเดิม
จะว่าไป ศิลปินที่ทำเพลงช้าทุกเพลงและไพเราะสวยงามทุกเพลงนั้นอาจจะค้นหาได้ยาก อย่างวงนี้ อาจจะไม่ดีที่สุด แต่หากเราได้ฟังก็ชื่อฉ่ำหัวใจได้เช่นกัน